Wat er afgelopen week gebeurde...

Het is inmiddels iets meer dan een week geleden: ik deelde een reel die me bijna 100 nieuwe volgers bracht. Allemaal leuk en aardig wel, maar toen ik dit op mijn beeldscherm zag verschijnen, kreeg ik het toch even Spaans benauwd:

Een bekende wetenschapsjournalist ging mij volgen. Je kent hem ongetwijfeld van tv.

En toen ik doorklikte naar zijn profiel en zag dat hij 68k volgers heeft, wist ik zeker: dit is hem echt. Nu is het serieus.

Als deze man mij volgt, kan ik geen lariekoek meer verkopen. Dan moet wat ik zeg wel kloppend zijn.

Omdat deze nieuwe volger me wat zenuwen bracht, stuurde ik een paar mensen een screenshot van dit voorval. Twee dagen heb ik klamme okseltjes gehad.

Kijk, met een wetenschapsjournalist in mijn nek heb ik toch de angst om iets te zeggen waar inmiddels alweer anders naar wordt gekeken.

I mean: jarenlang dachten kleuterleerkrachten dat leren lezen vanzelf wel komt als kinderen starten in groep 3.

En toen ik stuitte op wetenschappelijk onderzoek waaruit bleek dat letterkennis juist in de kleuterfase al belangrijk is en dit deelde met mijn volgers, botste ik op nogal wat verzet.

Ik zou me moeten verdiepen in Hanneke Poot en me minder druk maken over letters leren. Kinderen moesten vooral kind kunnen zijn.

Me, myself and I waren vervolgens niet de meest vriendelijke mensen. Ik trok een duidelijke grens in wat er gezegd kon worden op mijn feed.

Misschien was de komst van deze wetenschapsnerd mijn verdiende karma. Misschien had ik me iets minder strijdlustig op moeten stellen en de aanhang van Hanneke Poot gewoon hun hun ding moeten laten doen.

Maar ik kon het niet. Ik kon het gewoon niet verdragen dat mensen de noodzaak van letters in de kleuterfase niet wilden inzien en dat vervolgens deelden onder de posts op mijn feed.

Het punt is: kinderen wíllen leren. Je doet helemaal niks verkeerd als je jonge kinderen al letters en cijfers aanbiedt.

En nee, ik zeg niet dat je dan maar aan tafel moet zitten met dichtgetimmerde werkjes. 

Het lastige is: ik kan niet alles waar ik voor sta wetenschappelijk onderbouwen, ik trek mijn conclusies op basis van eigen ervaringen en wat ik zie en hoor om me heen.

Neem nou letters leren:

Als je wacht met letters tot groep 3, komt hulp voor kinderen die dat moeilijk vinden veel te laat op gang. Dat haal ik alleen niet uit een boek ofzo. Ik baseer dat op gesprekken die ik heb gevoerd met moeders van kinderen met leesproblemen in groep 3.

En ik vind ook dit: je zit niet in het vaarwater van de juf als je thuis iets doet met letters. Thuis en school vullen elkaar juist hartstikke goed aan!

Zo leerde mijn eigen zoon zichzelf lezen. Niet omdat ik met hem aan tafel zat, maar door hem de spullen te geven die inspeelden op zijn interesse in letters en in lezen.

Zijn juf zag dat. Zij liet hem voorlezen aan de klas op haar stoel, in groep 2. 

Door zo om te gaan met de interesse in letters en leren lezen, geef je (vind ik) een kind een boodschap die belangrijk is voor de rest van z'n leven:

'Jouw interesses doen er toe. Jij mag zijn wie je bent." (En dat vind ik over goed kunnen dansen en andere talenten ook!)

Ik vind het dan ook van de zotte dat mensen kunnen zeggen: 'Wacht nog maar even, dat hoort pas bij groep 3.'

Ik zie het bij mijn eigen kinderen: ze willen leren.

En ik ben van mening: geef je ze die kansen niet, dan doe je ze tekort.

Maar mijn mening onderbouwen met wetenschappelijke cijfers, dat lukt me niet zo goed. Ik leef gewoon meer op intuïtie. Ik ben een creatieveling en een maker. Geen boekenwurm of wetenschapsjournalist.

En ja, daar wringt de schoen. Want iedereen met een onderbuikgevoel en intuïtie mag online iets roeptoeteren. Een deel van wat er wordt gezegd is helemaal niet waar. 

Toch voel ik dit tot in mijn tenen:

Als je wacht met letters en cijfers aanbieden, kunnen kinderen ze ook niet leren. 

Deze nieuwe volger bracht me even aan het wankelen.

Want ja: wat wil die man eigenlijk van mij?

Word ik gebruikt als voer voor een volgend item op tv waarin "Niet wetenschappelijk-onderbouwde lariekoek op Instagram" onder de aandacht wordt gebracht? 

Of gaat hij een boek over kinderen en leren maken en gebruikt hij mijn ideeën (lekker makkelijk wel) om er z'n boterhammetje mee te verdienen?

Of houdt hij mensen (en mij) in de gaten omdat hij een tof educatief product wil ontwikkelen en pro's zoekt om hun mening erover te delen? 

Mijn brein ging in twee dagen even alle kanten op.

Inmiddels ben ik wel bijgekomen van deze verrassende wenteling in mijn volgersgroep.

Diederik is natuurlijk ook gewoon een papa die op zoek is naar spel waar zijn kind van leert.

Na twee dagen klamme okseltjes kon ik weer helder denken. En besloot ik dat het tijd is om iets nieuws toe te voegen aan mijn werk.

Achter de schermen ben ik bezig met iets dat nog niet bestaat.

Wat het is, houd ik nog heel even geheim. 

Wil je als eerste horen wat mijn plannen zijn?

Drop dan hieronder je mailadres. Dan deel ik het je binnenkort met je via de mail. 

Dan rest mij nog één ding te zeggen:

Diederik, namens opvoedend Nederland en België: bedankt.

(Want ja, de aanwezigheid van een wetenschapsjournalist in mijn fanclub, heeft wel bijgedragen aan het idee voor mijn nieuwe product.😀)

Op de hoogte blijven? Laat hier je mailadres achter: